Trzy tygodnie gier w NBA już za nami, najwyższa więc pora by powoli zacząć zestawiać rankingi i podsumowania. Czas to dobry też na początek wyścigu po upragniony przez wielu MVP, który wzbudza zawsze emocje i kontrowersje. A ja cieszę się, że mogę się do tej dyskusji w choćby drobny sposób przyczynić.
Zacznę trochę nietypowo, bo od Komisarza ligi – Davida Sterna. Można chłopa nie lubić, z resztą mało kto za wszechwładnym przepada, ale trzeba przyznać mu, że często ma rację. Tak jest i teraz, gdy przed sezonem twierdził, że właśnie ten będzie wyjątkowy. Wcześnie na oceny całościowe, bo zespoły rozegrały niecałe dziesięć spotkań, ale widać już że w tym stwierdzeniu jest sporo racji.
Przede wszystkim należy powiedzieć coś o rozgrywających. Wiadomo było, że Williams, Paul i Rondo są zawodnikami o ogromnym talencie, ale chyba niewielu spodziewało się, że narzucą oni od początku tego sezonu tak wysokie tempo – nieosiągalne dla wielu. Zapomnijmy więc na chwilę o Jamesie, Dwyane czy Durancie z Bryantem, bo jak na razie liga należy do playmakerów!
Póki co walczyć z nimi może tylko jeden zawodnik...
1. Pau Gasol 22.7pkt, 11.8zb, 4.4as (8:1)
Gracz Lakers zdobył w koszykówce prawie wszystko. Jest Mistrzem Świata, Mistrzem Europy, posiada mistrzowski pierścień NBA. Czy teraz po bardzo dobrym początku sezonu, gdzie jego wskaźniki są lepsze praktycznie pod każdym względem z dotychczasowych w karierze wyruszył w długą podróż po MVP? Przerwa od występów w reprezentacji okazała się strzałem w dziesiątkę.
2.Chris Paul 17.9pkt, 5.4zb, 9.9as (7:0)
Fantastyczny start “Szerszeni” w dużej mierze jest zasługą Paula, który odpoczął przez większość poprzedniego sezonu i wyleczył wszystkie urazy. Średnie słabsze niż dotychczasowe dokonania w całej karierze, ale kwestią czasu jest, kiedy będą szły w górę. Kiedy trzeba (patrz występ przeciwko Heat) potrafi zagrać fenomenalnie – 19 asyst.
3. Deron Williams 21.8pkt, 5.0zb, 10.2 as (6:3)
Odwieczny rywal Chrisa Paula, nieodłącznie z nim kojarzony. Poza boiskiem są przyjaciółmi, ale na nim jeden drugiemu ciągle ma coś do udowodnienia. Nie inaczej jest i w tym sezonie, kiedy obaj biją się nawet o MVP. Williamsowi z pewnością pomogła w tym przeprowadzka Boozera do Bulls, bowiem stał się on teraz pierwszoplanową postacią w Salt Lake City.
4. Rajon Rondo 10.8pkt, 5.2zb, 14.9as (7:2)
Rondo od mocnego uderzenia rozpoczął sezon aplikując Heat 17 asyst. Dwa dni temu prawie powtórzył wynik mając tylko jedną mniej pozostawiając tym samym w cieniu wielką trójkę tak w Miami jak i Bostonie. Rondo musi bezapelacyjnie poprawić rzut, bo bez niego ciężko będzie mu przeskoczyć rywali.
5. Kobe Bryant 25.2pkt, 5.4zb, 4.3as (8:1)
„Black Mamba” nie jest co prawda w jakimś wielkim gazie, ale w poprzednim sezonie też nie był aż do play off. Co pokazał potem, to już wszyscy pamiętamy dobrze. Coraz częściej podkreśla, że coś go boli, że robi się starszy, ale czy podobnie nie mówił kiedyś Jordan?
6. Monta Ellis 26.8pkt, 4.1zb, 4.7as (6:3)
Czy jest niespodzianką miejsce w tym zestawieniu tego megaszybkiego zawodnika? Otóż nie, bo gracze z Oakland spisują się jak na razie świetnie. Progres także zauważalny, ale najważniejsze to pozycja drużyny.
7. Dirk Nowitzki 22.8pkt, 8.4zb, 1.5 as (6:2)
Niemiec jest najrówniej grającym zawodnikiem w lidze na przestrzeni kilku ostatnich sezonów. Ciągnie swoje Dallas i ciężko wyobrazić sobie ten zespół bez niego w składzie. Czy stać go na wyższą lokatę? Tak, ale warunek musi być jeden – podobnie jak w 2007 roku zespół Mavs musi być na czele.
8. Kevin Durant 28.9pkt, 6.6zb, 2.1 as (5:3)
Już na szczycie jeśli chodzi o klasyfikację strzelców. Wg wielu opinii murowany faworyt do MVP. Ale początek sezonu średni dla „młodych wilków”. Poza Bulls nie pokonali nikogo znaczącego, a z drużynami z wyższej półki (Celtics i Jazz) przegrali zdecydowanie.
9. Derrick Rose 23.6pkt, 3.7zb, 9.7as (4:3)
Lider Chicago bez pomocy Boozera radzi sobie wyśmienicie. Z nim powinni być w czubie Konferencji Wschodniej, która nadal jest dużo słabsza od Zachodniej.
10. Manu Ginobili 21.9pkt, 3.1zb, 4.9as (6:1)
Stare dziady w natarciu. Ktoś w Spurs musiał przejąć obowiązki lidera i jak na razie najlepiej z tej roli wywiązuje się Manu, który rozgrywa najlepszy sezon w karierze! San Antonio dawno tak mocno nie zaczęli i gdyby nie porażka w drugim meczu sezonu z Hornets, to pewnie o „Ostrogach” wypowiadano by się właśnie tak, jak o ich jedynych pogromcach. Faktem jest natomiast brak na liście pokonanych mocnych ekip i dopiero kolejne mecze dadzą nam odpowiedź na pytanie – w jakim miejscu znajdują się gracze Poppovicha.
Kogo na liście brakuje?
Wade, Bosh, James – powód bardzo dobrze znany. Ale z biegiem czasu przynajmniej dwóch z nich wejdzie do dziesiątki, to jest raczej nieuniknione, szczególnie że James broni trofeum.
Anthony – Nuggets pokonali Lakers i Utah, ale przegrali z osłabionymi Bulls i Pacers. Melo będzie jednak piął się w górę.
Howard – nie jest Bestią w taki sposób, jakiego wszyscy oczekują, a ponadto w grze Magic widać braki. Jego obecność w 10 byłaby mocno niesprawiedliwa.
Ktokolwiek z Hawks – ostry początek i jeszcze szybsze sprowadzenie na ziemię po czterech porażkach z rzędu.
Roy- słabiej niż oczekiwano, poza tym Artest dokładnie mu uzmysłowił, że jest jednak zawodnikiem, którego da się zatrzymać.
sobota, 13 listopada 2010
czwartek, 11 listopada 2010
O Asseco raz jeszcze
Oglądałem wczorajszy mecz Asseco Prokomu Gdynia w Eurolidze z Partizanem z nadzieją.
Nadzieją związaną z ewentualną pierwszą wygraną Mistrza Polski w tych rozgrywkach. Niestety zawiodłem się strasznie. Nie wynikiem, bo porażka wcale nie bolała. Ale grą, ogółem tego, co zaprezentowali wczoraj podopieczni "Packa".
Straty, brak zrozumienia i komunikacji oraz beznadziejna obrona. Było co prawda 7 przechwytów, ale to wynikało raczej z błędów Partizana aniżeli wymuszeń gospodarzy wczorajszego meczu. Natomiast tylko jeden blok w całym meczu pozostaje już wielce wymowny. Zostawianie bez opieki przez Vardę i nieporadnego Łapetękoszykarzy z Belgradu wołało wręcz o pomstę. O ile jeszcze ten pierwszy przyzwoicie grał w ataku (chociaż na siłę chciał zostać bohaterem i udowodnić nie wiadomo co swojemu pierwszemu w karierze klubowi) to nasz rodak był po prostu słaby.
Zastanawiać może natomiast zbyt krótka wizyta na parkiecie Hrycaniuka, który jako jedyny wczoraj z graczy podkoszowych wydawał się walczyć na parkiecie. Gry Jana Henrika lepiej nie komentować.
Amerykanie - Giddensowi mecz wczoraj nie wyszedł. Brown rzucił najwięcej punktów, ale i przewodził w stratach, chociaż w 4 przypadkach jakie akurat widziałem, partnerzy którym podawał piłki po prostu jej nie złapali z sobie wiadomych tylko powodów. Wydaje mi się więc, że akurat Bobby powinien mieć więcej luzu na boisku i poczucia takiego lidera, jakim był Woods w zeszłym sezonie. Bo Ewing na takiego się po prostu nie nadaje.
Mecze na tak wysokim poziomie wygrywa się obroną, a jej w Gdyni nie ma. Brakuje agresywności i nie istnieje w tym zespole takie pojęcie jak "przekazanie w obronie". Tak samo zastanawiający jest brak wykorzystania umiejętności strzeleckich Filipa Videnova. Czy w Trójmieście zastanowił się ktoś po co sprowadza się takiego snajpera tylko po to aby wpuścić go na 8 i pół minuty w meczu?
Na koniec jeszcze jedno spostrzeżenie. Zdaję sobie sprawę z tego, że kariera koszykarza nie trwa wiecznie i zdrowie trzeba oszczędzać. Ale patrząc na dotychczasową grę Gdynian nie widzę wśród tych zawodników zaangażowania, nie wspominając już o poczuciu do przynależności klubowej zawodników. Odnoszę po prostu wrażenie, że wychodzą na parkiet tylko po to, aby "odwalić pańszczyznę".
A tak nie powinno być, bo wystarczy spojrzeć na graczy CSKA Moskwa, Barcelony, Żalgirisu czy jakiejkolwiek ekipy z Grecji - tam widać pasję i chęć do gry u każdego zawodnika, który wychodzi na parkiet. W drużynie Mistrza Polski tego nie widać wcale - przynajmniej ja nie widzę.
Nadzieją związaną z ewentualną pierwszą wygraną Mistrza Polski w tych rozgrywkach. Niestety zawiodłem się strasznie. Nie wynikiem, bo porażka wcale nie bolała. Ale grą, ogółem tego, co zaprezentowali wczoraj podopieczni "Packa".
Straty, brak zrozumienia i komunikacji oraz beznadziejna obrona. Było co prawda 7 przechwytów, ale to wynikało raczej z błędów Partizana aniżeli wymuszeń gospodarzy wczorajszego meczu. Natomiast tylko jeden blok w całym meczu pozostaje już wielce wymowny. Zostawianie bez opieki przez Vardę i nieporadnego Łapetękoszykarzy z Belgradu wołało wręcz o pomstę. O ile jeszcze ten pierwszy przyzwoicie grał w ataku (chociaż na siłę chciał zostać bohaterem i udowodnić nie wiadomo co swojemu pierwszemu w karierze klubowi) to nasz rodak był po prostu słaby.
Zastanawiać może natomiast zbyt krótka wizyta na parkiecie Hrycaniuka, który jako jedyny wczoraj z graczy podkoszowych wydawał się walczyć na parkiecie. Gry Jana Henrika lepiej nie komentować.
Amerykanie - Giddensowi mecz wczoraj nie wyszedł. Brown rzucił najwięcej punktów, ale i przewodził w stratach, chociaż w 4 przypadkach jakie akurat widziałem, partnerzy którym podawał piłki po prostu jej nie złapali z sobie wiadomych tylko powodów. Wydaje mi się więc, że akurat Bobby powinien mieć więcej luzu na boisku i poczucia takiego lidera, jakim był Woods w zeszłym sezonie. Bo Ewing na takiego się po prostu nie nadaje.
Mecze na tak wysokim poziomie wygrywa się obroną, a jej w Gdyni nie ma. Brakuje agresywności i nie istnieje w tym zespole takie pojęcie jak "przekazanie w obronie". Tak samo zastanawiający jest brak wykorzystania umiejętności strzeleckich Filipa Videnova. Czy w Trójmieście zastanowił się ktoś po co sprowadza się takiego snajpera tylko po to aby wpuścić go na 8 i pół minuty w meczu?
Na koniec jeszcze jedno spostrzeżenie. Zdaję sobie sprawę z tego, że kariera koszykarza nie trwa wiecznie i zdrowie trzeba oszczędzać. Ale patrząc na dotychczasową grę Gdynian nie widzę wśród tych zawodników zaangażowania, nie wspominając już o poczuciu do przynależności klubowej zawodników. Odnoszę po prostu wrażenie, że wychodzą na parkiet tylko po to, aby "odwalić pańszczyznę".
A tak nie powinno być, bo wystarczy spojrzeć na graczy CSKA Moskwa, Barcelony, Żalgirisu czy jakiejkolwiek ekipy z Grecji - tam widać pasję i chęć do gry u każdego zawodnika, który wychodzi na parkiet. W drużynie Mistrza Polski tego nie widać wcale - przynajmniej ja nie widzę.
niedziela, 7 listopada 2010
Koszykarskie "jaja" po Trójmiejsku
To, że Asseco Prokom Gdynia przegrywa w tym sezonie częściej niż wygrywa nie zaskakuje już chyba nikogo. Ponad dwudziestu graczy w szerokim jego składzie, a więc wydawać by się mogło, że klub bogaty i z ambicjami na wysokie loty w trzech ligach. Ale tym razem nie o tym. Na podsumowanie ruchów organizacyjnych i transferowych w klubie z Gdyni jeszcze przyjdzie czas.
Coś, o czym chcę napisać, jest spostrzeżenie jakie dostrzegłem w dzisiejszym spotkaniu Mistrza Polski z PBG w Poznaniu, zasłużenie przez graczy z Wielkopolski wygranym 80:64.
Moją uwagę przykuło trzech zawodników Asseco, którzy wystąpili w tym meczu:
Iwo Kitzinger, Przemysław Frasunkiewicz i Robert Witka.
Każdy z nich to były bądź obecny reprezentant Polski, każdy z nich jest także znaną postacią dla przeciętnego kibica koszykówki w Polsce. Ale taki występ z ich strony jak dzisiaj w meczu PLK to są po prostu wielkie jaja z ich strony. Przejdźmy zatem do statystyk wszystkich "trzech muszkieterów".
Kitzinger - 20:53 minut na parkiecie, 0 punktów (0/2 za dwa 0/2 za trzy), 2 zbiórki, 2 straty, 2 faule.
Witka - 11:16 minut na parkiecie, 0 punktów (0/3 za trzy), 1 zbiórka.
Frasunkiewicz - 15:29 minut na parkiecie, 0 punktów (0/1 za trzy), 1 blok.
Podsumowując, spędzili na placu gry w sumie 47 minut i 38 sekund, w tym czasie nie zdobyli ani jednego punktu, mieli 3 zbiórki i jeden blok. Myślę, że o więcej zdobyczy pokusił by się nawet Brian Scalabrine, gdyby ktoś dał mu tyle czasu na wykorzystanie swojej szansy.
Żebyśmy zrozumieli się jasno, jestem zwolennikiem jak największej ilości Polaków w drużynach PLK, ale jeśli tacy zawodnicy odstawiają taką szopkę w lidze, to nie dziwmy się potem, że do PLK trafiają gracze z drugich bądź trzecich lig europejskich,albo tacy, którzy ostatni sezon spędzili gdzieś u jakiegoś szejka...
Być może wszyscy trzej zrobili coś w rodzaju protestu wobec polityki kadrowej Pacesasa lub cokolwiek w tym stylu, ale chyba lepszym sposobem byłoby zaprezentowanie się w jak najlepszym stylu pod względem sportowym, a nie błazenadą, bo tak trzeba to nazwać.
Zrozumiem też, że zagrywki ustawiane były pod Amerykanów, ale są też inne klasyfikacje, aniżeli zdobycz punktowa, w których można się wykazać.
Przykład? Najprostszy, z tego samego meczu - Bartosz Diduszko, w ciągu prawie 23 minut jego zdobycz to 11 punktów, 2 zbiórki, 2 asysty i 2 przechwyty. Kolejny to Piotr Stelmach, na parkiecie przez 20 minut, 12 punktów, 2 zbiórki, 2 asysty. A więc da się? Tak, ale trzeba chcieć!
Coś, o czym chcę napisać, jest spostrzeżenie jakie dostrzegłem w dzisiejszym spotkaniu Mistrza Polski z PBG w Poznaniu, zasłużenie przez graczy z Wielkopolski wygranym 80:64.
Moją uwagę przykuło trzech zawodników Asseco, którzy wystąpili w tym meczu:
Iwo Kitzinger, Przemysław Frasunkiewicz i Robert Witka.
Każdy z nich to były bądź obecny reprezentant Polski, każdy z nich jest także znaną postacią dla przeciętnego kibica koszykówki w Polsce. Ale taki występ z ich strony jak dzisiaj w meczu PLK to są po prostu wielkie jaja z ich strony. Przejdźmy zatem do statystyk wszystkich "trzech muszkieterów".
Kitzinger - 20:53 minut na parkiecie, 0 punktów (0/2 za dwa 0/2 za trzy), 2 zbiórki, 2 straty, 2 faule.
Witka - 11:16 minut na parkiecie, 0 punktów (0/3 za trzy), 1 zbiórka.
Frasunkiewicz - 15:29 minut na parkiecie, 0 punktów (0/1 za trzy), 1 blok.
Podsumowując, spędzili na placu gry w sumie 47 minut i 38 sekund, w tym czasie nie zdobyli ani jednego punktu, mieli 3 zbiórki i jeden blok. Myślę, że o więcej zdobyczy pokusił by się nawet Brian Scalabrine, gdyby ktoś dał mu tyle czasu na wykorzystanie swojej szansy.
Żebyśmy zrozumieli się jasno, jestem zwolennikiem jak największej ilości Polaków w drużynach PLK, ale jeśli tacy zawodnicy odstawiają taką szopkę w lidze, to nie dziwmy się potem, że do PLK trafiają gracze z drugich bądź trzecich lig europejskich,albo tacy, którzy ostatni sezon spędzili gdzieś u jakiegoś szejka...
Być może wszyscy trzej zrobili coś w rodzaju protestu wobec polityki kadrowej Pacesasa lub cokolwiek w tym stylu, ale chyba lepszym sposobem byłoby zaprezentowanie się w jak najlepszym stylu pod względem sportowym, a nie błazenadą, bo tak trzeba to nazwać.
Zrozumiem też, że zagrywki ustawiane były pod Amerykanów, ale są też inne klasyfikacje, aniżeli zdobycz punktowa, w których można się wykazać.
Przykład? Najprostszy, z tego samego meczu - Bartosz Diduszko, w ciągu prawie 23 minut jego zdobycz to 11 punktów, 2 zbiórki, 2 asysty i 2 przechwyty. Kolejny to Piotr Stelmach, na parkiecie przez 20 minut, 12 punktów, 2 zbiórki, 2 asysty. A więc da się? Tak, ale trzeba chcieć!
czwartek, 4 listopada 2010
O Charliem i Kevinie raz jeszcze
Czy Kevin Garnett zrobił coś złego? A może Charlie Villanueva? Spór o to trwa od wczoraj, kiedy skrzydówy Pistons zamieścił informację na swoim twitterze, że KG nazwał go "chorym na raka".
Zasiadając przed komputerem przed napisaniem tego tekstu miałem dziwne i mieszane uczucia. Z pomocą nie przyszedł mi nawet wpis do blogu Macieja Kwiatkowskiego, który wielbi talent KG i jego wypowiedź jest zdecydowanie subiektywna (ale czy nie po to tworzy się blogi?). Pomogli mi zaopiniowac całą sytuację za to dwaj byli i obecni trenerzy NBA - Jeff Van Gundy oraz George Karl.
Niewątpliwie Villanueva cierpi na przykrą chorobę łysienia plackowatego. Niewątpliwie poskarżył się też o fakcie żartu ze strony KG na portalu społecznościowym (jak zwał tak zwał) co nie jest do końca dobrym posunięciem.
A dlaczego? Bo przypomina to trochę przedszkole. Ileż było sytuacji, kiedy silniejszy i większy chłopak przezwał młodszego kolegę a ten czym prędzej pognał ze łzami w oczach do opiekunki wyjąc z daleka: "Plosę Pani, bo Majcin mnie pzezywa...". I powiem szczerze, że w taki sposób odbieram to, co zrobił gracz Detroit robiąc wpis z donosem do całego świata na Garnetta.
Karł mówi o przekroczeniu granicy przez Garnetta:
"To smutne. To przekroczenie granicy 'dobrego smaku'. Nie wiem, czy rak jest epidemią w naszym kraju, ale traktujemy to jako problem. Jest bardzo niebezpieczny dla życia każdego. Robienie sobie z tego żartów, to część uszczypliwej gadki niektórych ludzi, zawodników... Trzeba jednak umieć wykazać się odpowiedzialnością i wiedzieć, kiedy coś można powiedzieć, a kiedy nie powinno się tego robić. Zakładając, że ja i Kevin bylibyśmy bliskimi przyjaciółmi, prawdopodobnie zadzwoniłbym do niego i powiedział: "Nie sądzę, że to, co powiedziałeś było w porządku.' Wierzę jednak, że to rywalizacja jest przyczyną braku kontroli nad tym, co mówimy., a najczęściej bywa to pozbawione wszelkich zasad moralności. Czasami zachowujemy się jak dzieci, nawet my, trenerzy." (przytoczone z ZPP).
Van Gundy wtóruje mu, ale idzie o krok dalej w swoich zamyśleniach:
Zacznę od Villanuevy. Miał szansę zrobić coś z tym na placu gry.Powinien załatwić to od razu a nie czekać na okazję do wpisu w sieciach społecznościowych. Jestem pewien, że KG wstydzi się tego dzisiaj,a le postępowanie Charliego jest karygodne. Mógł to załatwić na wiele innych sposobów, czy to na parkiecie, czy poza nim jak już wybierał się do autobusu.Postępowanie obu jest złe, ale nie wolno pozwolić aby świat dowiadywał się o takich zajściach pierwszy.
Jak więc widać, zdania są podzielone. Osobiście jestem najbliżej zdania Van Gundy'ego, uważam czyn KG za przekroczenie pewnej granicy, a Villanuevy za zbyt pochopny i nieprzemyślany. Ciekawie może być za to w kolejnych spotkaniach z udziałem obu graczy, którzy grają na tych samych pozycjach i nie sądzę aby i kolejnym razem obeszło się bez utarczek słownych ze strony Garnetta. Szczególnie, że widać jak na dłoni, iż gracz ten ma jakiś problem ze sobą (kto widział jego starcie z Bogutem z ostatniej nocy, ten wie o czym mówię).
Ciekawie będzie także i w spotkaniach z innymi szydercami lubującymi się w trash-talku, czy KG wytrzyma, gdy ktoś jego zaatakuje?
Zasiadając przed komputerem przed napisaniem tego tekstu miałem dziwne i mieszane uczucia. Z pomocą nie przyszedł mi nawet wpis do blogu Macieja Kwiatkowskiego, który wielbi talent KG i jego wypowiedź jest zdecydowanie subiektywna (ale czy nie po to tworzy się blogi?). Pomogli mi zaopiniowac całą sytuację za to dwaj byli i obecni trenerzy NBA - Jeff Van Gundy oraz George Karl.
Niewątpliwie Villanueva cierpi na przykrą chorobę łysienia plackowatego. Niewątpliwie poskarżył się też o fakcie żartu ze strony KG na portalu społecznościowym (jak zwał tak zwał) co nie jest do końca dobrym posunięciem.
A dlaczego? Bo przypomina to trochę przedszkole. Ileż było sytuacji, kiedy silniejszy i większy chłopak przezwał młodszego kolegę a ten czym prędzej pognał ze łzami w oczach do opiekunki wyjąc z daleka: "Plosę Pani, bo Majcin mnie pzezywa...". I powiem szczerze, że w taki sposób odbieram to, co zrobił gracz Detroit robiąc wpis z donosem do całego świata na Garnetta.
Karł mówi o przekroczeniu granicy przez Garnetta:
"To smutne. To przekroczenie granicy 'dobrego smaku'. Nie wiem, czy rak jest epidemią w naszym kraju, ale traktujemy to jako problem. Jest bardzo niebezpieczny dla życia każdego. Robienie sobie z tego żartów, to część uszczypliwej gadki niektórych ludzi, zawodników... Trzeba jednak umieć wykazać się odpowiedzialnością i wiedzieć, kiedy coś można powiedzieć, a kiedy nie powinno się tego robić. Zakładając, że ja i Kevin bylibyśmy bliskimi przyjaciółmi, prawdopodobnie zadzwoniłbym do niego i powiedział: "Nie sądzę, że to, co powiedziałeś było w porządku.' Wierzę jednak, że to rywalizacja jest przyczyną braku kontroli nad tym, co mówimy., a najczęściej bywa to pozbawione wszelkich zasad moralności. Czasami zachowujemy się jak dzieci, nawet my, trenerzy." (przytoczone z ZPP).
Van Gundy wtóruje mu, ale idzie o krok dalej w swoich zamyśleniach:
Zacznę od Villanuevy. Miał szansę zrobić coś z tym na placu gry.Powinien załatwić to od razu a nie czekać na okazję do wpisu w sieciach społecznościowych. Jestem pewien, że KG wstydzi się tego dzisiaj,a le postępowanie Charliego jest karygodne. Mógł to załatwić na wiele innych sposobów, czy to na parkiecie, czy poza nim jak już wybierał się do autobusu.Postępowanie obu jest złe, ale nie wolno pozwolić aby świat dowiadywał się o takich zajściach pierwszy.
Jak więc widać, zdania są podzielone. Osobiście jestem najbliżej zdania Van Gundy'ego, uważam czyn KG za przekroczenie pewnej granicy, a Villanuevy za zbyt pochopny i nieprzemyślany. Ciekawie może być za to w kolejnych spotkaniach z udziałem obu graczy, którzy grają na tych samych pozycjach i nie sądzę aby i kolejnym razem obeszło się bez utarczek słownych ze strony Garnetta. Szczególnie, że widać jak na dłoni, iż gracz ten ma jakiś problem ze sobą (kto widział jego starcie z Bogutem z ostatniej nocy, ten wie o czym mówię).
Ciekawie będzie także i w spotkaniach z innymi szydercami lubującymi się w trash-talku, czy KG wytrzyma, gdy ktoś jego zaatakuje?
Subskrybuj:
Posty (Atom)